Anlatmaya gönlüm olmayan şeyleri sıkıştırıp, inceltip, anlaşılmayacak hale getirip kalemi elime alıyorum, durmadan yazıyorum da yazıyorum. Hiçbir şeye benzemiyorlar, şu kadarcık bile bir şeye benzemiyorlar, yemin ediyorum. Çoğu mektup gibi zaten, kim olduğu, ne olduğu belirsiz bir şeye yazılmış sayıklamalar. Okurken gözlerimi kapatmak zorunda kalıyorum bazen. Bir şeyden gerçekten utanırsam eğer, içim ürperir, gözlerimi kapatırım, ya biri görürse diye. Bu şey gibi, kalabalık bir caddede düşme tehlikesi geçiririm, ya düşseydim diye düşünürken gözlerim bir an kapanır ve çok utanırım olası şeylere. Utanç hayatımın en büyük parçalarından biri benim.
Şu hayal ettiğim evin etrafındaki çitin kapısı hep içeri doğru açık olacak herhalde.
Aman neyse; şunu dinleyin siz beni dinleyeceğinize: owen pallett - many lives -> 49 mp. Ha bir de arcade fire - modern man
