- Yazmadığım doğrudur, yazmayı düşünmüyorum da. Derslerde elime aldığım kalem sadece manasız şeyler çizmeye yarıyor. Canavara dönüşen tramvayın öyküsünü yazdığımda sadece utanç duyuyordum, ama sanırım ne yazarsam yazayım utanacağım. Okuduğumda utanmadığım çok az şey var, o yüzden ortaya çıkarttıkları şeyleri çok beğenen insanlara temkin ve biraz gıpta ile bakıyorum, çünkü onların yazıp çizdiği şeyler benim olsa yerin dibine girerdim.
- Öykünülmüş duyarlılıkları da hor görüyorum, çünkü kimse gerçekten duyarlı olmak için bir şey yapmıyor, sadece duyarlı olanların bunu sürdürmesine bel bağlıyor. Bu yüzden iyi insanların zeki olanlarının sahip olması gereken tek düstur Margo tarafından söylendi bir süre önce. Ne dedi, “I detest cheap sentiment.”
-Aklımda dönen bazı alıntılar var, biraz önce birini yazdım, bir diğeri yine All About Eve’den: “I shall never understand the weird process by which a body with a voice suddenly fancies itself as a mind.” Her zamanki genel-hor-görme değil bu alıntıyı sevme sebebim, sanki bir şeyleri benim anlatabileceğimden çok daha açık anlatan şeyleri seviyorum sadece. Ki o yüzden de açıklamaya girişmedim fark ettiyseniz.
- Bazen arkadaşlarıma söylediğim şeye çıktım şimdi: Yazan, çizen, yapan insanlar dursun. İki sene hiç kimse hiçbir şey yapmasın. İlgi alanına göre, alsın okusun, dinlesin, baksın. Sonra her şeyi tükettiklerinde yepyeni şeyler yapsınlar. Yine birbirleriyle aynı boku yaparlarsa insanlık bu kadarmış der susarım. Fizibiltesini yapmadım ben bu fikrin bu arada, zor olur herhalde.
- Yine kafamda dönen bir alıntı: “Good joke. Everybody laugh. Roll on snare drum. Curtains. Fade to black.” Neden dönüyor bilmiyorum, sadece her şeyin sonunda bunu düşünüyorum. Ya da biliyorum neden düşündüğümü; cynical Utku is cynical, big news.
