Bir baharı daha bitiriyoruz. Mutlu olmaya çalıştım bu bahar, insanların istedikleri daha yararlıydı, kendi üretkenliğim ve ilhamımın önüne koydum onların öneri ve isteklerini, koymaya çalıştım. Çok güzel şeyler inşa etmek istedim. Çoğuna başlamadım, çoğuna cesaret bile edemedim.
Yine de ben çok geçerli bir şeyin farkındayım. Kimse bir insanı olduğu gibi kabul etmiyor. Hiçbir yere ve hangi şartlarla olursa olsun, değişmeden kabul edilmezsiniz. O andan sonra bir sürü şeye ihtiyacı olur insanın. Sanata, bilime, kitaplara, yeni zaferlere, küçük zaferlere, bir daha adını bile anmaya tenezzül etmeyeceğin, çok utanacağın zaferlere.
Baharlar hep kötü gelmiştir bana, yıllardır hiç kusursuz, kusursuz olmasa da sorunsuz bir baharım olmadı sanırım. Yaza doğru durulur hayat sonra, güzün yeni şeyler zuhur eder, kışın azıcık keyifle ısınır bedenin, sonra baharda yine kalakalırsın. Bu böyle sürüp gider.
Neyse, biz; hüzünlerimiz, çekmecelerimizde kullanamadığımız moleskinelerimiz ve yanımıza bile yanaşamayan tanrılarımızla bir baharı daha bitiriyoruz.
(önce Kışertesi)
